APEL DO RODZICÓW, OPIEKUNÓW I NAUCZYCIELI

APEL DO RODZICÓW, OPIEKUNÓW
I NAUCZYCIELI.

 

 

 

1.     Do dziesiątego roku życia dziecko nie powinno samo zostawać w domu. Trochę starsze może zostać, ale NA KRÓTKO i pod warunkiem, że wie,  gdzie są rodzice, zna do nich numer telefonu i potrafi zadzwonić.

 

2.     W domu, w widocznym miejscu, wisi kartka z merami telefonów do krewnych, zaufanych sąsiadów i na policję. Dziecko wie, że może dzwonić tam ZAWSZE, gdy uważa, że jest w niebezpieczeństwie.

 

3.     Dziecko, które zostaje samo w domu, wie, że kie­dy ktoś puka do drzwi, nie może ich NIKOMU otwie­rać. Nie powinno zdradzać, że jest bez opieki. Lepiej powiedzieć przez drzwi, że mama śpi, a u nas w do­mu mamy się nie budzi. Proszę przyjść później. Po­dobnie gdy dzwoni telefon: mama śpi. Bo jeśli doro­sły ma złe intencje, może przedstawić się jako znajo­my rodziców (sąsiad, wujek) i z łatwością przekonać dziecko, by otworzyło drzwi.

 

4.     Dziecko w wózku NAWET NA CHWILĘ nie zostaje bez opieki (np. przed sklepem).

 

5.     Dziecko NAJWCZEŚNIEJ JAK TO MOŻLIWE zna nie tyl­ko swoje imię, ale również nazwisko. Potrafi się przed­stawić. Wie, jak się nazywają jego rodzice (lub inni opiekunowie), i zna nazwę miejscowości, w której mieszka.

 

6.     Podwórko przed domem (i w mieście, i na wsi) nie jest miejscem całkowicie bezpiecznym. Jeśli to możliwe, powinno być ogrodzone, a furtka zamknię­ta na klucz. Dzieci młodsze niż siedmioletnie bawią się na nim ZAWSZE pod opieką dorosłych. Dorośli wiedzą, że wyglądanie przez okno raz na kilka minut nie gwa­rantuje dziecku bezpieczeństwa.

 

7.     Kiedy dziecko wychodzi z domu razem z rodzica­mi, to rodzice (a nie odwrotnie) pilnują dziecka i dba­ją o to, by nic mu się nie stało. W miejscach, gdzie jest dużo ludzi (np. na bazarze), rodzice powinni być szczególnie czujni i ostrożni, a w supermarkecie nie zo­stawiają dziecka w tzw. przechowalni.

 

8.     W miejscach publicznych (np. restauracjach) ro­dzice ZAWSZE asystują dziecku, gdy idzie do toalety.

 

9.     Dziecko może samo iść do szkoły, jeśli droga nie wiedzie przez las, pola, puste odcinki szos i in­ne niezamieszkane okolice. Kiedy dziecko jest zacze­piane przez obcego, który budzi jego niepokój, mu­si OD RAZU krzyczeć: nie znam tego pana!, to nie jest mój tatuś! Dorośli, kiedy słyszą krzyk dziecka, muszą NATYCHMIAST zareagować.

 

10.          Jeżeli droga do szkoły wiedzie przez nieza­mieszkane okolice, dziecko NIGDY nie powinno nią iść bez opieki dorosłego. Jeśli zorganizowanie takiej opieki jest trudne, dzieci powinny chodzić do szkoły w grupie.

 

11.          Dziecko nie powinno nosić koszulki ani tornistra z wydrukowanym swoim imieniem. Kiedy obcy zwró­ci się do niego po imieniu, dziecko pomyśli, że to ktoś znajomy, komu można ufać.

 

12.          Dziecko, nawet bardzo duże, POD ŻADNYM POZOREM nie powinno jeździć tzw. okazjami. Nie po­winno stać samo na przystanku autobusowym.

 

13.          Jeżeli przy dziecku zatrzyma się kierowca, który pyta o drogę, dziecko staje w odległości, co najmniej metra od samochodu. Udziela krótkiej odpowiedzi i odchodzi. Wie, że kiedy kierowca (lub pasażer) na­gie wysiada, trzeba natychmiast uciekać.

 

14.          Dziecko wie, że nigdy i OD NIKOGO obcego nie przyjmuje słodyczy i innych prezentów. Kiedy do­staje taką propozycję, przy najbliższej okazji mówi o tym rodzicom.

 

15.          Dziecko nie boi się mówić NIE komuś dorosłemu (także znajomemu), kto dotyka je w sposób, który budzi jego zdziwienie, niepokój, zawstydzenie lub ból. Dziecko wie, że jeśli taka sytuacja się wydarzyła, to nie jest jego wina. Wie, że powinno o tym po­wiedzieć osobie dorosłej, do której ma największe zaufanie.

Powrót